เหตุที่คนเราต้องทำประกันชีวิต เนื่องจากคนทุกคนที่เกิดมาในโลกนี้ ล้วนตกอยู่ภายใต้กฎแห่งอนิจจังคือความไม่เที่ยง เราไม่รู้ว่าเราจะตายเมื่อใด คนเราทุกคนที่เกิดมาในโลกนี้มีความกลัวอยู่อย่างหนึ่ง คือ กลัวตาย และอีกอย่างหนึ่งที่คนเราที่เกิดในโลกนี้จะต้องประสบกัน สิ่งนั้นคือ ความรัก รักสามี รักภรรยา รักบิดามารดา รักบุตร และเราเคยได้ยินสุภาษิตว่า “ถ้าจะตาย ขอให้ตายตาหลับ” กล่าวคือตายแบบหมดกังวลกับคนที่เรารักนั่นเอง นอกจากห่วงคนที่เรารักแล้ว เราต้องห่วงตัวเราเองด้วย
 
ความกลัวตายมี 2 อย่าง คือ กลัวว่าจะต้องตายเร็วเกินไป ภรรยาและบุตรที่อยู่ในอุปการะจะเดือดร้อนเพราะยังจะต้องกินต้องใช้  แต่เมื่อเราตายไปรายได้ของเราก็หายไปพร้อมกับความตายนั้น
 
อีกอย่างหนึ่งคือ ตายช้าเกินไปตัวเองจะเดือดร้อนเพราะเมื่อย่างเข้าสู่วัยชรา ย่อมหมดความสามารถในการหารายได้ บางครั้งยังไม่ทันถึงวัยชราต้องตกเป็นบุคคลทุพพลภาพไม่สามารถหารายได้อีกต่อไป แต่เมื่อยังไม่ตายก็ยังต้องกินต้องใช้ ถ้าเราห่วงคนที่เรารักเกรงว่าหากตายเร็วเกินไป ภรรยาและบุตรจะเดือดร้อน ก็ซื้อประกันชีวิตแบบที่บริษัทจะจ่ายผลประโยชน์ให้กับภรรยาและบุตรของเรา เมื่อเราเสียชีวิตลง ถ้าห่วงตัวเราเองเกรงว่าจะตายช้าเกินไปก็ซื้อประกันชีวิตแบบที่บริษัทจ่ายผลประโยชน์ให้ตัวเราเองเมื่อเกษียณอายุงาน และถ้าห่วงทั้ง 2 อย่าง ก็ซื้อประกันชีวิตโดยเอาผลทั้งสองมารวมกัน คือถ้าตายภายในระยะเวลาของสัญญาก็จ่ายให้กับผู้รับผลประโยชน์ ถ้าอยู่ครบสัญญาก็จ่ายให้กับตัวเราเอง  ที่กล่าวมาข้างต้นคงตอบได้ว่าความกลัวและความรักนั่นเองที่ทำให้คนเราต้องซื้อความคุ้มครองจากการประกันชีวิต